úff nú er kominn tími til ad segja frá

Bólivía var ekki alveg minn tebolli...
Heyrdu vid byrjudum sem sagt í La Paz eins og ádur hefur komid fram. Mér leid bara ágaetlega, soldid andstutt tegar ég labbadi uppá vid en tad var ekkert sem ekki màtti búast vid. Ég var ad fara uppí svona mikla haed í 4ja skiptid á undanfornu ári og aldrei ordid neitt veik af tessari háfjallaveiki til tess ad tala um. En nù fannst gudunum nú nóg komid og tími til kominn til ad skella einni svona veiki beint á mig!
Annan daginn okkar ì La Paz skelltum vid okkur a hostelbarinn, tókum tátt í pub-quiz og rosa gaman. Ein af spurningunum var meira ad segja hver er hofudborg Íslands og vid náttúrulega trylltumst

Vid unnum samt ekki, fengum bara 17 rétt af 30 spurningum um allt á milli himins og jardar! Hver er forseti Venezuela, hvert er millinafn Homer Simpson, hve marga óskara vann Casablanca og fleira skemmtó

Allaaavega, vid fórum ad sofa og ég fann ad tad var ordid enntá erfidara ad anda. Daginn eftir vakna ég og gat bara varla hreyft mig, hélt ad tetta vaeri nú bara bjórnum ad kenna og var ekkert ad easa mig yfir tví.
Vid tókum svo neaturrúru til Uyuni sem var vaegast sagt hreadileg! Eda rútan sjálf var reyndar fín en hún var bara ekki gerd fyrir svona háfjallavegi og vid hossudumst fyrir allan peninginn og vel tad og ekki nóg med tad heldur fylltist helvítis rútan af ryki svo tad var mjog erfitt ad anda. Jaeja vid meikudum tetta fengum okkur hostel og ferd til salteydimerkurinna daginn eftir. Tarna var ég ordin helviti léleg, gat ekki hreyft mig án tess ad verda mód og tá meina ég tad í bókstaflegri merkingu. Ég gat ekki snúid mér vid í rúminu án tess ad lída eins og eftir hafa hlaupid 10 km (ekki tad ad ég viti hvernig manni lídur eftir 10K en svona midad vid tad sem madur sér í sjónvarpinu

) Ofan á tetta baettist svo tessi ljóti hósti sem hver stórreykingarmadur vaeri stoltur af! Mèr fannst ég samt ekki geta haett vid salteydimorkina tvì tad var nù pretty much àstaedan fyrir tvì ad vid fòrum til Bòlivìu til ad byrja med! Um kvoldid kemur svo kellinign sem seldi okkur ferdina hlaupandi uppá hostel til okkar og segir ad vid verdum ad leggja af stad kl 5 í nótt í stadin fyrir 10 í fyrramálid tví tad sé skollid á verkfall hjá vegavinnumonnum og teir seù ad loka ollum leidum ùt ùr baenum. Vid gátum náttúrulega ekki annad en jánkad tví....Fórum í ferdina í skjóli myrkurs og hùn stòd algjorlega fyrir sìnu. Alveg magnad landslag! Er ad vinna ì ad setja myndirnar à netid...


Vegna verkfallsins tá komumst vid ekki í lestina okkar tarna um kvoldid og turftum tví ad gista a.m.k.eina nótt í vidbót í Uyuni. Ég fór bara ad sofa í sakleysi mínu og veit svo ekki neitt fyrr en ég vakna á sjúkrahúsinu daginn eftir med súrefniskút! Tá hafdi ég verid med algoru órádi tarna um morguninn og Eydís greyid vissi ekki hvad var í gangi. Ég var víst med opin augun og svaradi hennni alltaf ef hún spurdi hvort allt vaeri í lagi tannig ad hún vissi ekki alveg had hún átti ad gera. En svo fannst henni tetta eitthvad undarlegt og reyndi ad "vekja" mig og tad var bara ekki haegt og kalladi á hina ferdalangana. Teim í sameiningu tókst ad klaeda mig trátt fyrir litla samvinnu af minni hálfu víst og svo turftu taer ad halda á mér nidur stigann tví ég gat ekki stadid í lappirnar! Á sjúkrahúsininu var ekkert haegt ad tala vid mig en mér var víst gefid hitalaekkandi strax í aed tví laeknirinn hafi einhverjar áhyggjur af tví ad ég vaeri med smá hita. Hitinn laekkadi sem betur fer strax og ég var sett beint í súrefni. Ég veit ekki alveg hvad ég veri lengi med súrefni en fjótlega eftir tad fór ég svona ad muna eftir mér. Fór ad heyra raddir í kringum mig og svona og ranka vid mér. Svo fékk ég ad liggja med súrefnid í svona klukkutíma í vibót og allt lagadist. Fékk svo ultra penicillin sprautu beint í rassinn og var svo send heim.
Ég fann ad súrefnid sem ég fékk var alveg ad bjarga mér en samt tegar lída fór á daginn var ég alveg ordin jafn andstutt og blá á vorunum eins og ádur. Tad var tví ekkert annad ad gera en ad koma sér úr tessari miklu haed og beint til Argentínu. En útaf tessu helvítis verkfalli tá turftum vid í í skjóli naetur ad taka einhverha drals rútu til pínulítils baes einhversstadar fyrir utan landamaerin og skipta yfir í adra enntá verri rútu til ad komast ad landamaerunum. Sú seinni var sú aaallra versta sem ég hef nokkurn tíman séd!
En vid lifdum tetta allt saman af komust ad landamaerununum, í lítinn draguabae sem heitir Villazón og keyptum okkur strax rútuferd yfir til Salta í Argentínu daginn eftir. Villazón var hraedilegur baer, tad er gjorsamlega ekkert tar! Aetludum aldrei ad finna okkur neitt ad borda og svo tegar tad tókst á endanum tá var maturinn vidbjódur. Daginn eftir misstum vid svo af rútunni okkar tví kellingin sem seldi okkur midann var ekkert ad segja okkur ad rútan faeri frá baenum sem er HINUM MEGIN vid landamaerin OG ad tar vaeri klukkna 1 klst á UNDAN! Soldid mikilvaegar upplýsingar, ikke? En sem betur fer var onnur rúta ad fara klst sídar og vid fengum ad fara med henni.
Sem sagt eftir tetta allt saman, háfjallaveiki, ógedis rútur, verkfall og ég veit ekki hvad tá er ég komin til Salta í Argentínu og er ad fíla tad í botn. Argentína er aedi!!! Maturinn er aedi, verdrid er aedi, fólkdi er aedi, nàttùran er aedi og bara allt saman!
Á morgun forum vid svo til San Juan og verdum í nokkra daga, skoda tjódgarda og fallega náttúru

Kók og prins pòlò fyrir tà sem meikudu tad í gegnum tessa faerslu